Rozdział 2

Rozdział 2

Dziewczynie zdjęto gips po trzech tygodniach męczarni. Chodziła, lecz jeszcze noga ją bolała. Dostała dwa listy od chłopaka, który ją potrącił z przeprosinami. Nie raz gdy wracała znajdywała kwiaty z karteczką, a na niej napis "przepraszam". Ile razy można przepraszać za to samo?! Wyciągnęła zaspana pięć listów ze skrzynki. Dwa dotyczyły rachunków. Oddała je cioci. Trzy pozostałe były skierowane do niej. Otworzyła pierwszy z nich.

"Droga Kimberly!

Wiesz przecież, że cię dalej kocham. Przepraszam, że opuściłem cię i dwa lata się nie odzywałem... - przerwała czytanie, spojrzała na dwie wielkie blizny na ręce po tym jak zaatakował ją nożem w jego kuchni, bo nie chciała z nim iść do łóżka, miała wtedy szesnaście lat, czytała dalej - Nie wspominaj tego co kiedyś było, to przeszłość...- łatwo mu mówić. To nie on cierpiał w sali operacyjnej i to nie on się prawie wykrwawił na śmierć - Przecież wiesz jakie są uczucia moje w stosunku do ciebie - nienawiść i żal, że brzydziła się jego i nie chciała w tak młodym wieku zajść w ciążę?! No bez przesady! - Wiem co zrobiłem. Wyrządziłem ci krzywdę i potem uciekłem na dwa lata do Japonii... Przepraszam. - łatwo mu mówić i w sercu każdej dziewczyny czaiłby się żal, jednak czekała na niego... kochała go... - Wiem, że mnie kochasz, przepraszam, że nie odpisywałem na twoje listy, że nie obchodziło mnie twoje życie, że... - nie chciała tego czytać dalej. Znała go na wylot. Wiedziała, że zaraz zacznie się przechwalać. Podarła kartkę, wyciągnęła zapałki z szuflady w drewnianym biurku i podpaliła kartkę, po czym popiuł wrzuciła do kosza. Nie chciała czytać dalej tych bazgrołów ... Joe.

Otworzyła następny list :

" Jeszcze raz przepraszam. Czy moglibyśmy się spotkać w sobotę o 10:00, adres masz na kopercie... Zapomniałaś roweru. Był zepsuty. W ramach rekompensaty naprawiłem go.

Kim KiBum"

Kim że jak? - pomyślała. Nie wiedziała kto to. Nie interesowały ją gwiazdy (choć wtedy myślała, że to zwykły chłopak), ani żaden gatunek muzyki oprócz rock'a. Delikatna osóbka z wyglądu. Śniada cera, twarz blada jak śnieg, duże, czarne oczy i złote, długie włosy. Mały nos, maleńkie, malinowe usta, wąska szczęka, równe, bialutkie zęby. Dość niska postóra jak na jej wiek, dość jędrne piersi, głębokie wcięcie w talii, płaski brzuch, długie nogi. Ideał azjatyckiego piękna... Kto by pomyslał, że ona słucha, np. Nirvany? Otworzyła następny list.

"Jako Pani Rose jest najlepszą uczennicą z roku 2011/2012 w Liceum im. EunHeary Lin, przyjmujemy panią na studia muzyczne w Seul z wysponsorowanym przez naszą szkołę pensjonatem dla studentów. Dziękujemy, że możemy gościć tak mądrą osobę na naszych uczelniach. Proszę zgłosić się 23 sierpnia po odbiór kluczy do pokoju, oraz przydział do poszczególnej klasy."

Patrzyła na ten list z podekscytowaniem, ciekawością, ale zarazem nieziemskim spokojem. Nagle zaczęła się śmiać.

" Czy to jakiś żart ?! " - wykrzyczała.

Ciocia przybiegła do pokoju, by zobaczyć co się stało. Dziewczyna podała kobiecie pismo i gdy to skończyła to czytać popłakała się, przytuliła Kimberly i szpenęła bardzo cicho "Nie... Drogie dziecko, to nie żart. Ty dostałaś się na wymarzone studia... Jestem z ciebie tak bardzo dumna." - przytuliła ją jeszcze mocniej.

SOBOTA

Dziewczyna nie miała sił iść na nogach do sąsiedniego miasta. Zamówiła taksówkę. Wysiadła z niej i szła powoli, krok za krokiem. Widziała go. Stał do niej tyłem. Szła powoli. Miała na sobie zwiewną sukienkę. Stanęła lekko za nim. Nie zauważył jej. Usłyszał jej łkanie. Właśnie teraz przypomniał jej się list. Odwrócił się do niej. Oboje usiedli na ławkę w ciszy. Przestała płakać. Patrzyła się w ziemię. Postanowił się odezwać.

- Ja... Ja cię polubiłem..

Nic nie odpowiedziała.

- Nawet bardzo.

Nagle coś się stało.

Chciała już wstać. Chciała coś powiedzieć. Wstał za nią i przyłożył swój wskazujący palec delikatnie do jej ust. Przytulił ją. Ona stała i go nie objęła. Zrobiła tylko wielkie oczy... Nie chciała się ponownie zakochać. Wiedziała, że miłość to jedno wielkie kłamstwo i samo cierpienie.

Wyrwała się lekko z jego ramion, łza popłynęła jej po policzku i szepnęła cicho "Przepraszam... Ja nie potrafię."

Odeszła od niego ze spływającymi łzami, a on stał przed domem jego babci i łzy leciały mu same po twarzy. Pokochał ją... Nigdy nikogo nie pokochał aż tak mocno jak ją...

Patrzył w ziemię. Kimberly stała oparta o bok jednego z bloków i płakała. Usłyszał ją i do niej podbiegł.

- Ja...Ja przepraszam.

Nic nie odpowiedziała.

Podeszła do niego i twarz położyła na jego ramieniu. KiBum wtulił się w nią. Zaprosił ją do swojego pokoju. Reszty SHINee nie było. Dziewczyna poszła za nim. On usiadł na kanapie podając jej herbatę. Wypiła ją spokojnie i położyła swoją głowę na jego prawym ramieniu... Zasnęła. Popatrzył na nią.W jego oczach to była mała iskierka, o którą trzeba dbać...

Pocałował ją delikatnie w usta raz.

Nie mógł się powstrzymać... Zrobił to ponownie, tym razem bardziej namiętnie.

Zbudziła się.

- Ja...

- Wszystko w porządku.

Wzięła swój sweter. Już robiło się ciemno. Wyszła z jego domu i już miała wsiadać do taksówki, gdy nagle...

By. Noona

Mam nadzieję, że długość odpowiednia. Jak czytałam ten moment, co on ją przytulił... Poryczałam się...

Tym razem stawiam 5 komentarzy i obiecujemy, że to nam wystarczy do 5 rozdziału.